Początki Unikatu w Pierwszej Połowie XX w.

    W latach przedwojennych artyści polscy nie mieli za sobą prawie żadnych tradycji ceramicznych  w dziedzinie unikatu. Miało ją zapoczątkować dopiero nowe pokolenie twórców. Bazą tych zmian stało się utworzenie, w latach dwudziestych, pracowni ceramicznych przy uczelniach plastycznych w Poznaniu, Krakowie, Warszawie i Lwowie.

    Ośrodek krakowski prowadził Tadeusz Szafran. Jego zamiłowania do formowania gliny i tworzenia nowych szkliw, a także zdolności pedagogiczne, ograniczał jednak brak finansów na rozwój pracowni ceramicznej.

  

   W latach 1919-1933 w Poznaniu profesurę objął rzeźbiarz i ceramik Stanisław Jagmin. Już wtedy miał na swoim koncie wystawę w Zachęcie w 1906 r. i była to pierwsza prezentacja ceramiki w galerii, w  Polsce. Wcześniej Stanisław Jagmin prowadził manufakturę przy pałacu w Nieborowie.

  Profesor Karol Tichy oraz technolog Julian Mickun prowadzili pracownię w Warszawie. Właśnie ona stała sie najprężniejszym ośrodkiem ceramicznym w Polsce. Związani z nim byli także Rudolf Krzywiec i Julia Kotarbińska, asystenci prof. Tychego. Później dołaczyli do ich grona Wanda Gołakowska i Stanisław Ptaszyński. Początkowo prace, proste formy naczyniowe, wypalano w temperaturze 960 st. C. Stosowano ubogie w kolorystyce szkliwa ołowiowo-cynowe i ograniczano dekorację. Julia Kotarbińska zaczęła pracować nad nowymi, ciekawymi polewami. Szukała składu szkliwa niebieskiego, zwanego "egipskim", turkusowego i białego, kryjącego. Styl wypracowny przez ośrodek warszawski był ogólnie powściągliwy, surowy w formie, z takąż kolorystyką i dekoracją. Prace Julii Kotarbińskiej, z tego okresu, są geometryczne, symetryczne, sugerujące przenikanie się brył i działające rytmicznie powtarzającymi się kształtami.

   Do II Wojny Światowej pracownie rozwijały się żywiołowo. Pomnażały wiedzę z zakresu kształtowania gliny i zdobnictwa. Eksponowały swoje prace na licznych wystawach międzynarodowych. Powstało wieloosobowe, aktywnie działające środowisko ceramików. Niestety wybuch wojny przerwał okres zdobywania dojrzałości artystycznej i technologicznej w dziedzinie ceramiki unikatowej.

Kult Ognia

 

"Jeżeli mowa o ceramice, to raz wydaje się, że piękno leży w kształcie cudownym, płynnym i eleganckim, szlachetnym, wyrozumowanym lub wyczutym. Innym razem piękno widzimy w prześlicznym materiale, w kolorze szkliwa, jego jedwabistej matowej albo lśniącej i mieniącej się błyskami glazurze... Jakiś tajemniczy czar leży w samym materiale ceramicznym..."

                                                                                      Rudolf Krzywiec

  Ceramika jest bardzo wszechstronną dziedziną sztuki i choć kojarzy się przede wszystkim z wyrobami przemysłowymi, używanymi przez wszystkich w domu, to jest nią także szamotowa rzeźba, dekoracyjne formy naczyniowe, malarskie panneau zdobiące ściany budynków.

autor: Dorota Morawska 1995 Misa

  Artyści obrazujący w tworzywie ceramicznym muszą mieć nie tylko predyspozycje estetyczne, ale orientować się także w możliwościach technologicznych materiałów, znać chemię wytwarzania szkliw, posiadać wiele siły fizycznej, zapał do eksperymentowania i umiejętność godzenia się z miernymi efektami swych prób. Gotowe wyroby ceramiczne cieszące nasze oko, to efekt długoletnich doświadczeń i udanych wypałów, czyli wytrwałości twórcy.

  Na wymianę doświadczeń między artystami ceramikami pozwalają liczne plenery, konkursy oraz towarzyszące im wystawy. Szansą na porównanie i dzielenie się wiedzą oraz umiejętnościami stała się także przestrzeń publiczna, jaką jest internet.

  Mówiąc o ceramice trudno nie wspomnieć o Faenzie, małym włoskim miasteczku uznanym Mekką garncarzy. W tym miejscu, co roku organizowany jest globalny konkurs ceramiczny. Najlepszą światową ceramikę znanych artystów, a wsród nich także Polaków, wielokrotnie zauważanych i nagradzanych w Faenzie, można zobaczyć w Pałacu Wystaw. Nagrody przyznawane przez miedzynarodowe jury mają na swoim koncie m.in. Maria Teresa Kuczyńska, Krystyna Cybińska, Irena Lipska-Zworska, Anna Malicka-Zamorska.

http://www.micfaenza.org/it/concorso-internazionale-premio-faenza/storia.php